Herkent u dit? Die rare kippenvel-tien minuten voor middernacht – voor sommigen gewoon die hele oudjaarsdag. Iedereen beleeft het op een eigen manier. Zo is het voor de één een moment om te knallen en te feesten – dat is elk jaar wel weer duidelijk. Ze hebben elk jaar weer een soort keuzestress omdat ze op alle plekken tegelijk willen vieren. In het contrast daarvan moppert een ander op diezelfde champagneploppers vanwege de kosten van het vuurwerk, de vele onnodige ongelukken en ga zo nog even door. En natuurlijk zijn er alle varianten hier tussenin van melancholische mijmeraars tot aan de toekomstjagers. Wie bent u in dit alles? 

Het grappige is dat op de laatste dag van het jaar uw hoofd alle kanten op gaat. U denkt aan een gênant moment van maanden terug, terwijl buiten het vuurwerk losbarst en iemand naast u dolenthousiast op een onbekende toekomst toast. Of u herinnert zich dat besluit dat u nog moet nemen en u voelt een mild knagend stemmetje dat zegt: maar misschien… volgend jaar?

Bent u een ‘dít-is-het-moment mens’?

Sommige mensen grijpen in deze minuten direct pen en papier. U kent ze wel: die dolenthousiaste planners die ineens besluiten dat dít het moment is om hun leven om te gooien. “Meer sporten, minder stress, vaker bij die-en-die langs.” Alsof de kalender u op de nek zit en een soort aanjaag-coach wordt zodra het jaartal verspringt. Andere mensen kijken ernaar en denken: prima, volgend jaar opnieuw dezelfde lijstjes, maar dan met een ander jaartal erboven. De cynici onder ons fronsen, maar stiekem schrijven ze toch een half voornemen op de achterkant van een servetje.

Mijmeraars versus champagneploppers

Kent u rustige mijmerende types? Bij de melancholische peinzer lijkt het alsof ze auditie doen voor een film over reflectie. Elk voorwerp lijkt hier aan mee te doen: Dat tikkende klokje, dat vuurwerk bij die ene buur waarvan die jongens altijd een dag van tevoren los gaan. U voelt dat misschien ook wel: dat die herinnering ineens opduikt. Waar ze vandaan komen? Verre vakanties, lastige gesprekken, grove blunders waar u achteraf eigenlijk best hard om moet lachen.

En natuurlijk zijn er de feestvierders. Mensen die vinden dat een jaarwisseling pas telt als er minstens twintig soorten herrie door elkaar heen klinken. Voor hen zijn die laatste tien minuten vooral een logistieke uitdaging: waar staat de champagne? Op tijd beginnen met aftellen, want ander is er altijd die ene vriendin die áltijd te vroeg “GELUKKIG NIEUWJAAR!” roept. Het moet allemaal gebeuren! U kunt erom lachen of u rolt met uw ogen; het ritueel blijft charmant chaotisch.

Mogelijk herkent u zichzelf in beide groepen. Was u vroeger misschien een feestganger en heeft u inmiddels meer een mijmerpet op gezet? Kwestie van levensfases – sommigen verleren het feesten nooit.

Het gebeurt sneller dan u denkt allemaal. Een ‘kaboem’ hier, een flits daar, een glas dat tegen een ander glas tikt. Eigenlijk is dit allemaal best gezellig. Terwijl de seconde aftikt, ademt u in, voelt u wat u voelt en grinnik om het feit dat we met miljoenen tegelijk doen alsof tijd een soort feestje is. Misschien is dat precies wat het magische eraan is.

Het is een rare cocktail die niemand besteld heeft, maar iedereen toch opgedronken krijgt. En eerlijk: dat maakt het leuk. En morgen? Morgen is gewoon een datum. De spits van het nieuwe jaar is eraf en we kunnen eindelijk beginnen met het volhouden van onze goede voornemens. Daar tellen we voor af.