“Bigfoot tegenkomen in een bos.”

De reacties waren heerlijk verschillend.

“Dan ga ik vrienden met hem maken! Misschien is-ie jarig!”

En even later:

“Maar misschien dat ik hem tegenkom, je weet het nooit.”

Er zit iets aandoenlijks in. Alsof een ontmoeting met een mythische harige reus niet begint met gillen of wegrennen, maar met de vraag of hij misschien zin heeft in koffie en appeltaart.

Toch zegt zo’n grap misschien meer over mensen dan over Bigfoot.

Want hoe reageren we eigenlijk op het onbekende?

Sommigen zien vooral risico. Dat is niet vreemd. Onze hersenen zijn behoorlijk bedreven in het bedenken van scenario’s. Wat als het ongemakkelijk wordt? Wat als iemand geen gesprek wil? Wat als ik er alleen bij sta?

Anderen kijken anders.

Die denken: “misschien valt het mee. Misschien wordt het zelfs gezellig.”

Dat verschil zit niet alleen in een bos.

Het zit ook in een buurtfeest waar u niemand kent. In een wandelgroep of op een verjaardag. In een trein waar iemand naast u komt zitten. In die ene buurman die u al drie jaar vriendelijk groet, maar met wie u nog nooit een gesprek hebt gevoerd.

Niemand weet vooraf hoe zo’n ontmoeting verloopt.

Dat is juist het punt.

We lijken soms meer bang voor wat er zou kunnen gebeuren dan nieuwsgierig naar wat er óók zou kunnen gebeuren.

Niet omdat we bang zijn voor Bigfoot.

Maar omdat we allemaal wel eens een verhaal in ons hoofd maken voordat er überhaupt iets is gebeurd.

• Misschien zegt iemand niets terug.
• Misschien klikt het niet.
• Misschien wordt het ongemakkelijk.

Allemaal mogelijkheden. Maar er bestaan ook andere mogelijkheden.

Misschien blijkt die onbekende wandelaar een geweldige verhalenverteller en wordt die nieuwe buurvrouw degene die uw planten water geeft als u een weekend weg bent of zit er in de wachtkamer iemand die dezelfde droge humor heeft.

Misschien is-ie jarig.

Bigfoot hoeft niet méér krediet te krijgen dan de man die al tien jaar drie huizen verderop woont. Integendeel.

Het is geen pleidooi om zomaar iedereen te omarmen. Want we leven in een maatschappij waar een gezonde dosis voorzichtigheid zijn nut heeft. Daarnaast is niet elke ontmoeting bijzonder. En niet elk gesprek groeit uit tot een vriendschap.

Maar het is wel een interessante gedachte.

Als u in een bos een onbekend wezen zou tegenkomen, zou u dan eerst aan gevaar denken? Waarschijnlijk wel.
Want het is ook een waarschuwingssignaal dat we voorzichtig moeten zijn bij wat we tegenkomen.

Maar wat gebeurt er als we eens makkelijker denken dat hij aardig is?

En dat hij jarig is?

Misschien zegt het antwoord minder over Bigfoot dan over de verwachtingen waarmee we door de omstandigheden lopen.

En misschien dat u ooit een soort Bigfoot tegenkomt.

Je weet het nooit.