Els en Astrid kijken vanuit het smalle keukenraam de tuin in. De lentezon schijnt op de borders die net een beetje gaan bloeien. De ogen van Els scannen automatisch de verschillende hoekjes. “Ik denk er niet altijd over na,” zegt ze, “maar een beetje voorbereiding voorkomt een hoop gedoe.” Astrid kijkt haar wazig aan. “Waar heb je het over?” Vraagt ze. Els is nog wat in gedachten, maar stamelt half iets terug over losse tegels en donkere hoekjes die ’s avonds ronduit levensgevaarlijk zijn. Haar moeder komt dagelijks langs en klaagt er dan over.
Veiligheid rondom het huis gaat verder dan een stevig slot op de voordeur. Het begint buiten, op plekken die u elke dag ziet, maar vaak over het hoofd ziet. Els gaat eens aan de slag, als Astrid een uurtje later weer naar huis gaat, eigenlijk had ma wel een punt met die veiligheid.
Gereedschap, ladders en losse voorwerpen horen niet zomaar te slingeren – die liggen altijd na gebruik gewoon weer in het schuurtje, waar alles droog en uit het zicht ligt. Onlangs nog gebruikt bij het knippen van de hogere hagen en struiken. Ze wil geen toevluchtsoord of schuilplekje bieden aan indringers. Zelfs de vijver krijgt een stevige afdekking – dat is juist niet tegen indringers, maar voor als de kleinkinderen van haar zus weer komen over twee weken. Die kunnen nog niet zwemmen. Terrasmeubilair vastzetten? Dat kan nog wel eventjes wachten. Het stormt niet vaak, en Els houdt er zo nu en dan van de tuinsets anders op te stellen. En de keer dát het stormt, houdt ze het zelf wel in de gaten dat het geen eigen leven gaat leiden.
En vooral die twee gladde tegels zijn een ergernis. Steeds als het geregend heeft, moet ze erover nadenken. kan snel leiden tot een val van ma – laatst ging het bijna mis. Els controleert de tuinpaden, verwijdert mos en bladeren en zet ook die paar losse tegels vast – hier was ze zelf gisteren bijna onderuit gegaan. Daarna is ze over het klagen van haar moeder over de veiligheid gaan nadenken. Antislipmatten bij de trap en stevige leuningen maken het verschil als het weer omslaat. Al hoeven die leuningen nog niet per se, vindt ze. Maar ja, dan is alles maar in één keer gebeurd. Els’ broer heeft een paar maanden geleden de goten en afvoersystemen goed gerepareerd. Het stilstaande water werd bij een hevige regenbui een groot probleem.
Donkere hoekjes zijn een uitnodiging voor ongewenste bezoekers, daarom heeft ze al een jaar terug bewegingssensoren op die plekken laten installeren: achterom, gericht op ramen, deuren en poorten. Sindsdien voelde Els zich ’s avonds veiliger. Ze heeft nog even reflecterende markeringen overwogen, bijvoorbeeld op de lange oprit, zodat iedereen ziet waar hij loopt. Maar daar kan ze nog even zonder.
Els heeft het goed voor elkaar, ze houdt er wel van dat alles zo goed mogelijk voor elkaar is, de extra lichtjes maken de boel ook wat levendiger en dus gezelliger. En tegelijk is het veiliger allemaal.
Els is het voorbeeldtype dat alles goed voor elkaar heeft. Afhankelijk van de hoeveelheid aanpassingen die gemaakt moeten worden, is het een groot project om alles veiliger te maken. Ook spelen iemands eigen wensen en prioriteiten een grote rol. De ene persoon is superfit en heeft niet veel aanpassing nodig. Voor een ander kan het een noodzaak zijn. Nog een paar andere adviezen zijn:
Wie wil er nou niet zo’n gerust gevoel hebben bij het openen van de achterdeur, ook in het donker?
Meer tips over veiligheid rondom uw huis vindt u op VeiligheidNL.
en voor slimme verlichting en camera-oplossingen op Consumentenbond.