“Wees sterk.” Het is een goedbedoeld advies. We geven het aan vrienden die slecht nieuws krijgen, aan collega’s die een zware periode doormaken en aan familieleden die door moeten terwijl ze eigenlijk even stil willen staan.

Maar er zit een vreemde draai in dat verhaal.

Sommige mensen zijn zó vaak degene die anderen overeind houden, dat niemand zich nog afvraagt wie hén opvangt.
Daar stáán ze weer: schouders recht; agenda in de aanslag en een oplossing paraat. Alsof ze een abonnement hebben op veerkracht.

En let op wat er gebeurt.

Iedereen rent naar hen toe voor raad, een luisterend oor of een praktische oplossing. Dat voelt waardevol en nuttig zelfs.
Totdat het tij keert.

‘Het merkwaardige is dat de omgeving dat vaak niet eens doorheeft,
want mensen behandelen u zoals ze u kennen.’

Want wat als ú degene bent die het even niet weet?

Oei.

Dat is voor veel ‘sterke mensen’ een onverwacht lastig moment. Niet omdat ze geen hulp willen. Ze hebben er simpelweg nauwelijks mee geoefend. Hun hele leven stonden ze aan de andere kant van het gesprek. Zíj brachten iemand naar het ziekenhuis. Zíj belden nog even na. Zíj regelden het formulier. Zíj zeiden: “Maak u geen zorgen, dat komt wel goed.”

En nu?

Nu moeten ze ineens zelf die ene zin uitspreken waar ze jarenlang moeiteloos overheen stapten:

“Zou u mij misschien even kunnen helpen?”

Voor buitenstaanders lijkt dat een klein zinnetje. Voor iemand die altijd de rots in de branding was, voelt het soms als een sprong zonder vangnet.

Het merkwaardige is dat de omgeving dat vaak niet eens doorheeft, want mensen behandelen u zoals ze u kennen.
De sterke buurvrouw redt zich wel. En die collega? Die heeft alles onder controle. Ook die broer lost het altijd op.
Niemand bedoelt er iets verkeerds mee. Het beeld is in de loop der jaren gewoon stevig vastgezet.

De verrassing is dat sterk zijn helemaal niet betekent dat u nooit eens steun nodig hebt.
Het betekent soms juist dat u zo gewend bent geraakt aan geven, dat ontvangen een vergeten vaardigheid is geworden.

En dát is een oefening die verrassend veel mensen pas in de tweede helft van hun leven leren beheersen.

‘Het betekent soms juist dat u zo gewend bent geraakt aan geven,
dat ontvangen een vergeten vaardigheid is geworden.’